«توتورو» از انیمه به رمان آمد + ویدیو

528
زمان مطالعه: ۳ دقیقه

«همسایه من؛ توتورو» نام یکی از انیمه‌های ماندگارِ «استودیو جیبلی» است که در سال ۱۹۸۸ یعنی درست سه سال پس از آغاز به کار این استودیو ساخته شد. سبکِ خاص استودیو جیبلی در ساخت انیمیشن باعث شد تا شهرت و محبوبیت جیبلی و خالق آن یعنی «هایائو میازاکی» خیلی سریع از مرزهای ژاپن فراتر برود و در سرتاسر دنیا مخاطبان پروپاقرصی پیدا کنند. شخصیت‌هایی که در دنیای جیبلی و با جادوی میازاکی خلق می‌شوند، هیچ‌وقت قدیمی و خسته‌کننده نمی‌شوند. از بین صد دلیلی که می‌توان برای اثبات این ادعا آورد، یکی تولد دوباره «همسایه من؛ توتورو» در قالب داستان است. پس از بیست‌و‌پنج سال سوگیکو کوبو، نویسنده کودکان، براساس داستان و طراحی‌های میازاکی رمان «همسایه من؛ توتورو» را نوشت. این رمان که سال ۲۰۱۳ منتشر شد، مخاطبان را با خود به ذهن خلاق و پویای میازاکی می‌برد تا تصویری کامل‌تر از شخصیت‌های «همسایه من توتورو» را ببیند. این رمان حالا با ترجمهٔ «سپیده رستمی» و از سوی انتشارات پریان منتشر شده است.
اگر از طرفداران استودیو جیبلی هستید، احتمالاً برای خرید این کتاب تردیدی به خودتان راه نمی‌دهید اما اگر اهل انیمه نیستید، باز هم دلیلی ندارد تا خودتان یا فرزندانتان را از دنیای جادویی میازاکی محروم کنید.

داستان «همسایه من؛ توتورو» چیست؟

«همسایه من؛ توتورو» داستان دو خواهر ۴ و ۱۱ ساله است. مادرِ «می» و «ساتسوکی» به بیماری سل مبتلا شده و در بیمارستان بستری است. آن‌ها به همراه پدرشانْ ساکن خانه‌ای در خارج از شهر می‌شوند تا به بیمارستان نزدیک باشند. این خانه‌ ظاهراُ توسط اشباح دودی تصرف شده است. این اشباح در واقع «توپ‌های کوچک کرکی و تیره‌تر از زغال» هستند که ساکن خانه‌های خالی می‌شوند اما بچه‌ها خیلی زود می‌فهمند اشباح دودی کاری به آن‌ها ندارند و در دنیای نادیدنی‌ها چیزی برای ترسیدن وجود ندارد. می، خواهر کوچک‌تر، با توتورو آشنا می‌شود. توتورو قیافه عجیب و غریبی دارد و ترکیبی از راکون و خرگوش و گربه است. این موجود ناشناخته نگهبان جنگل است و در ادامهٔ داستان به دو خواهر کمک می‌کند.

چرا باید این کتاب را برای فرزندتان بخرید؟

«همسایه من؛ توتورو» انتخاب خوبی برای بچه‌هایی در سنین ۸ تا ۱۲ سال است. این دقیقاً همان سنی است که کودکان با ترس از دست دادن والدینشان درگیر هستند. هر چند ممکن است اطرافیان ردی از این نگرانی را در سیمای کودک نبینند اما این ترس مرموز وجود دارد. همانطور که «ساتسوکی»، دختر ۱۱ سالهٔ داستان، از نظر دیگران بسیار شجاع و بااعتماد به‌نفس است اما راوی سوم شخص به ما می‌گوید که او درگیر اضطراب‌های مختلف از جمله مرگ مادر است.

داستان خواندن در سنین کودکی و نوجوانی یکی از راه‌های موثر و بی‌دردسر برای حل بحران‌ها و نگرانی‌های درونی است. داستان‌ها، ترس‌های کودکان را به رسمیت می‌شناسند و باعث می‌شوند تا آن‌ها با شخصیت‌ اصلی کتاب همذات‌پنداری کنند و سپس همگام با قهرمانْ ترس و نگرانی‌شان را کنار بگذارند و راهی برای حل آن پیدا کنند. در این داستان نیز مادربزرگ به ساتسوکی که از شدت نگرانی یکدفعه گریه می‌کند، می‌گوید:

ساتسوکی، اگر همین‌طوری گریه کنی تمام کلاغ‌ها و سنجاقک‌های ماسوگو جمع می‌شند این جا که ببینند چه خبره. کوه‌ها و مزرعه‌ها به تو می‌خندند. هیچ مادری نمی‌میره و دختر کوچولو و شیرینی مثل تو رو تنها توی این دنیا نمی‌ذاره. همه چیز درست می‌شه. حالا می‌بینی(ص: ۱۸۳ و ۱۸۴).

این جمله به تنهایی مشکل کودک را حل نمی‌کند اما کودک با ساتسوکی همراه و متوجه می‌شود که دلیلی برای نگرانی وجود ندارد و در پایان داستان جوابی برای استرس‌هایش پیدا می‌کند:

همانطور که نمی‌تونیم هر وقت که می‌خوایم توتورو رو ببینیم، چیزهای خیلی مهم هم انگار هرگز اتفاق نمی‌افتند (۲۰۶)

ساتسوکی در آن سنی قرار دارد که هم هنوز شمه‌ای از جادوی کودکی در دنیاییش وجود دارد و هم کم‌کم باید مسئولیت‌های بزرگسالی را برعهده بگیرد و نقشش به عنوان خواهر بزرگ‌تر را بپذیرد و این خودش منبع جدید نگرانی است. مثلاً رو به خواهر کوچک‌ترش که به‌راحتی گریه می‌کند، می‌گوید:

فقط تو نیستی که دلش می‌خواد گریه کنه، می! (ص: ۱۰۵)

همسایه من؛ توتورو از آن کتاب‌هایی است که برای کودک و بزرگسال خواندنی است. می‌توانید بخش‌هایی از این انیمه محبوب را در ویدیوی زیر ببینید:

 

 

مجلهٔ اینترنتی ۳۰یوک

شاید برایتان جالب باشد

نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

3 × چهار =