جاسوسی دختران در «روز دی»

88
زمان مطالعه: ۲ دقیقه

«جنگ» نام دیگر مصیبت است اما گاهی می‌توان به مددِ مصیبتِ جدیدْ مصیبت‌های قدیمی را خنثی کرد. مثلاً زنان از مصیبت جنگ استفاده کردند تا مصیبت تبعیض جنسیتی را خنثی کنند. درست در زمانی که جنگ و آمار بالای تلفاتْ حضور اجتماعی زنان را ناگزیر کرده بود، آنان نیز با میل و رغبت از نقش تحمیلی عروسکِ پشت پرده بیرون آمدند. بعضی از آن‌ها به جبهه‌های جنگ رفتند و جنگیدند، برخی پشت جبهه ماندند و جنگیدند و برخی نیز وضعیتی میانه داشتند: آنان زنان جاسوس بودند که یک پایشان در زندگی روزمره بود و یک پایشان در خط مقدم جنگ. کتاب «دختران روز دی» داستان واقعی چنین زنانی است. آن‌ها اولین گروه حرفه‌ای زنان جاسوس بودند و سرنوشت جهان ما را برای همیشه تغییر دادند.

سر وکله‌ی این زنان زمانی پیدا شد که اروپا برای نجات خودش از چنگال نازیسم به نیروی تازه نیاز داشت. فرانسه مدتی بود که به اشغال نیروهای آلمان درآمده بود اما تعلل بیشتر برای نجات فرانسه می‌توانست به از دست رفتن کل اروپا ختم شود.

نیروهای متفقین در نظر داشتند که در یک روز مشخص برنامه‌ی نجات را پیاده کنند و آن را با نام رمزی «روز دی» یا همان D-day می‌خواندند. یکی از چیزهایی که این عملیات را متفاوت کرد، حضور ۵ زن جاسوس بود.

خاکی که این گروه ۵ نفره را در خود پرورش داد، همان جایی بود که اتفاقاً به توان جاسوسی و ضداطلاعاتیش معروف است: بریتانیا. انتخاب زنان بریتانیا برای دفاع از اروپا با مخالفت‌های مختلف مواجه شد اما در نهایت همین اقدام بی‌سابقه به برگ برنده‌شان تبدیل شد، چون «مردسالاری آلمانی‌ها زنان فرانسه را دستکم می‌گرفت. و محال بود نازی‌ای به خانمی به عنوان خرابکار مظنون شود. در واقع دیدن دختران سوار بر دوچرخه برای آنان بسیار عادی بود.»  

با این حال،  فقط بعد از تجربه‌ی دو جنگ جهانی بود که همه فهمیدند تبعیض جنسیتی اژدهای هفت سری است که انگار هر سر از دست رفته‌اش با سه سر تازه جایگزین می‌شود. ذهنیت مردسالاری که حضور اجتماعی زنان را پس می‌زند، هنوز زنده و پرقدرت است و این چیزی است که زنان روزهای جنگ و صلح شهادت می‌دهند:

مردها نشان متفاوتی در ازای خدماتشان دریافت کردند. تبعیض جنسیتی تا پایان جنگ همچنان ادامه داشت. مردان با آنکه همان خدمات زنان را انجام داده بودند، برای دریافن نشان صلیب ویکتوریا انتخاب شدند که نشان ملکه ویکتوریا بود و بالاترین نشان افتخار نظامی محسوب می‌شد. با آنکه اعضای سپاه زنان همان خدمات مردان را در همان مکان جغرافیایی انجام داده بودند، در چارچوب قوانین سرباز محسوب نمی‌شدند و شایسته دریافت نشان نظامی نبودند، بنابراین فقط نشان‌های غیرنظامی به آن‌ها اعطا شد (ص: ۳۵۷)

کتاب «دختران روزی دی» داستانی واقعی و پرکششی است که روایتگر بخش کم‌تر خوانده شده تاریخ است. این کتاب نوشته‌ی سارا رز است و با ترجمه‌ی مریم فتاح‌زاده از سوی نشر چترنگ منتشر شده است.

شاید برایتان جالب باشد

نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.