هفت توصیه نویسندگی از ریموند کاروِر

215
زمان مطالعه: ۳ دقیقه

ریموند کارور (۱۹۳۸- ۱۹۸۸) نویسنده‌ای آمریکایی بود که نوشته‌هایش در دسته سبک «رئالیسم کثیف» قرار می‌گیرد.

در این ژانر، از داستان برای نشان دادن «جنبه‌های پیش‌پا افتاده‌تر زندگی» استفاده می‌شود.  سایر نویسنده‌های این نوع از رئالیسم چارلز بوکوفسکی، فرانتس کافکا و ویلیام اس. باروز هستند.

کارور استاد داستان کوتاه است. او وقتی که نوشتن و کار تمام‌وقت را مدیریت می‌کرد، عاشق این سبک از نوشتن شد. با برنامه‌ریزی دقیق، وقتی نخستین داستانش را منتشر کرد به نوشتن و منتشر کردن مابقی آنها ادامه داد.

در ادامه هفت توصیه نویسندگی بر مبنای آثار کارور را می‌خوانید.

۱-بعضی‌ها کوتاه دوست دارند

ریموند کارور به خاطر سبک زندگی و درگیری با کار تمام وقت داستان کوتاه را انتخاب کرد تا با وقت‌های آزادش همخوانی داشته‌باشد.

او برای به فروش رفتن کارهایش تمام وقت به داستان کوتاه چسبید و ناشر و خوانندگانش هم از این کار استقبال کردند.

داستان‌های کوتاه، به خاطر کوتاه بودن‌شان محبوب هستند. در این نوع از داستان بدون اتلاف وقت و فضا، خواننده‌ها با شخصیت‌های کامل مواجه می‌شوند.

۲-تمرکز کردن یک مهارت آموختنی است

کارور در مورد توانایی‌ها (و محدودیت‌ها) در زندگی به عنوان یک نویسنده با خودش صریح بود.

اگر کنار آمدن با مسئولیت‌ها و تلفن‌ها و حتی با شبکه‌های اجتماعی در کنار تمرکز بر نوشتن برای‌تان مشکل است، باید بدانید که در این مشکل تنها نیستید. کارور هم آن اوایل کار با مشکلات زیادی درگیر بود اما به مرور یاد گرفت که چگونه می‌توان عوامل مزاحم را کنار زد و تنها روی کار تمرکز کرد.

تمرکز کردن در عین اینکه مهم است مهارتی است که به مرور آموخته و توسعه‌یافته می‌شود.

کارور در مصاحبه‌ای گفته‌بود:«آن اوایل کار، زمانی که سعی داشتم بنویسم، نمی‌توانستم صداهای بیرون را به خوبی کاری که الان انجام می‌دهم، خاموش کنم.»

 

۳-ازکلمات ساده استفاده کنید

رئالیسم کثیف، روزمره‌های معمولی را به کار می‌گیرد اما زبانش، زبانی خاص است. امور معمولی می‌توانند جادویی شوند اگر راوی آنها فردی با مهارت باشد.

آیا شما هم می‌خواهید همانند نویسندگان بزرگ، زبان موثر داشته باشید؟ راه‌حلش ساده است: ادبیات زبانی که با آن می‌نویسید را بخوانید. کتاب بخوانید و سعی کنید امور اطراف را با جملات و بیان‌های متفاوت توصیف کنید.

به گفته کارور «می‌توان در یک شعر یا داستان کوتاه درباره مکان‌ها و چیزهای معمولی- مثل صندلی، پنجره، پرده، چنگال، یک تکه سنگ یا گوشواره‌های زنانه- با زبانی عادی اما دقیق و نیرومند نوشت.»

۴- برای ارتباط برقرار کردن بنویسید

«ارتباط» هدف اصلی اکثر نوشته‌ها و تبلیغات است. برای «نوشتن برای ارتباط گرفتن» شعار برخی نویسنده‌ها و توصیه ریموند کارور درباره نویسندگی و نحوه بیان است.

این بخش از نوشته چه می‌گوید؟ اگر از «چه چیزی گفتن یک نوشته» مطمئن نیستید باید آن را بازنویسی کنید. هیچ نوشته‌ای تمام شده نیست مگر اینکه توانایی برقرار ارتباط با خواننده را داشته باشد.

«هر کسی می‌تواند خودش را بیان کند، اما آنچه نویسنده و شاعر انجام می‌دهند کاری فراتر از بیان خویشتن، یعنی برقراری ارتباط است.»
۵-نویسنده‌ها تجربه‌ها را جذب می‌کنند

کارور در طول زندگی‌اش تنها نویسندگی نکرد. او علاوه بر نوشتن در یک کتابخانه به عنوان دستیار و نیروی خدماتی هم کار می‌کرد.

نویسنده‌ها تشویق می‌شوند تا هر چیزی را در زندگی تجربه کنند. آنها می‌توانند برای پربار کردن نوشته‌های خود، از کارهای غیرمعمول و عجیب‌وغریب استفاده کنند. برای نویسنده‌ها، هر چیزی مفید است و برای نوشتن، کارایی دارد.

همانطور که کارایی رئالیسم کثیف ایجاب می‌کند، کارور برای نوشتن کارهایش از تجربه‌هایی که خودش در زندگی داشت استفاده می‌کرد. و همین توصیه را به نویسنده‌های دیگر می‌کرد:«درباره آنچه که می‌دانید بنویسد و چه چیزی بهتر از رازهایی که در زندگی دارید و به آن واقف هستید؟»
۶- کلمات خود را انتخاب کنید

نوشته، یک دست‌سازه است که نیازی به ابزار فیزیکی ندارد. برای ساخت داستان‌های عالی نیازی به پیچ و مهره نیست، کافی است از کلمات بجا در مکان درستش با هنرمندی استفاده کنید.

داستان هرقدر کوتاه‌تر باشد به این معنی است که زحمت نوشتن‌اش بیشتر است. چون با کلمات به مراتب کمتری باید روایت کرد. برای چنین چیزی نوشته به یک زبان قدرتمند و خالص نیاز دارد.

ویرایش و دوباره نویسی داستان و نوشته باید تا آنجا پیش برود که حس کامل بودند را در نویسنده ایجاد کند. دستور زبان بخوانید و فرهنگ لغات را همیشه به همراه داشته باشید.

«همه آنچه که ما داریم همین است: کلمات. چه بهتر که آنها همان کلمات درست باشند.»
۷- داستان، تجربه و تخیل را در هم می‌آمیزد

یک داستان عالی، ترکیبی است از تجربه و تخیل. یک نویسنده داستان قبل از اینکه صحنه را خلق کند نیاز دارد چیزهای زیادی را یاد بگیرد. این تنها راهی است که صحنه‌ها می‌توانند کامل، عاری از اشتباه و برای خواننده، برانگیزاننده باشد.

«کمی زندگی‌نامه و یک عالمه تخیل بهترین ترکیب است.»

شاید برایتان جالب باشد

نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.